Bu hizmetlerin amacı kurumsal hizmetleri desteklemelerinin yanında aileleri, çocuk gelişimi ve eğitimi konularında güçlendirmek ve çocukların çok yönlü gelişimini sağlamak için bilgi ve becerilerle donatmaktır.

Ailelere eğitim ve destek yaklaşımının birçok çeşidi bulunmaktadır. Eğitim, evin içerisinde ya da dışında, bireysel olarak veya grup içinde olabilir. Yüz yüze etkileşimle veya medyayı kullanan uzak mesafeli tekniklerle de gerçekleştirilebilir. Didaktik olabileceği gibi yaparak gösterme, gözlem ve taklide dayalı olabilir. Programlar hedefleri, gelişim etkinliklerine yol gösteren temel kuramlar, içerik ve kullanılan malzemeler, katılanların, uygulayıcıların eğitim ve geçmişleri, temas veya mesajların sıklığı açısından da farklı olabilir.

İster ayrı olarak, ister var olan merkez veya topluluk temelli yaklaşımlarla birlikte yürütülsün, erken çocukluk dönemi gelişimini arttırmak için anne baba veya çocuğa bakan diğer kişilerle çalışmak potansiyel olarak güçlü bir stratejidir ve birkaç avantajı vardır:

• Çocukların yanında, çocuğa bakan kişiler de yararlanabilir.

Çocuğa bakan kişileri desteklemek ve eğitmek için oluşturulan programlar, çocukların yanı sıra bakıcılara da değerli şeyler kazandırır. Bu durum, çocuğa bakan kişinin ve çocuğun fiziksel durumunu iyileştirici tutum veya eylemlere yansıyabilir, veya başarı duygusunun sonucu olarak çocuğa bakan kişinin kendisine daha emin ve yaşamını kontrol altına almaya daha istekli hissetmesi sonucunu yaratabilir. Bu başarı duygusu, hem çocuk gelişimi, hem de daha geniş ölçekte toplumsal kalkınmanın genel süreçleri için giderek son derece vazgeçilmez olarak kabul edilmektedir.

• Ailenin sorumluluğu pekiştirilir.

Birçok toplumda aile, çocuk yetiştirilmesinin esas sorumluluğunu elinde tutar. Çocuk bakım ve gelişimi programları ailenin sorumluluğunu zayıflatmamalı, onun üzerine kurulmalıdır (olağanüstü durumlar dışında). Eğer planlamacılar ve programcılar dikkatlerini sadece çocuk bakımı ve gelişimi merkezlerinde çocuklara doğrudan ilgi üzerine odaklar iseler sorumluluk, aileden bu kurumlara kayabilir (daha sonraki eğitimde olduğu gibi) ve bazen de olumsuz sonuçlar yaratabilir.

• Var olan hizmetler daha iyi kullanır.

Çocuklar zamanlarının bir kısmını ailenin dışında bir çocuk bakım merkezinde geçirseler de, ev sosyalleşmenin esas gücü olmayı sürdürür. Evde anne babalar veya çocuğa bakan başka kişiler çocuk gelişimi için gerekli olan en yakın zihinsel, sosyal ve duygusal etkileşimi sağlayabilirler veya sağlamayabilirler. Evde olanlar evin dışındaki hizmet programlarında onları destekleyebilir veya çürütebilir. Böylece ya etkinliklerine katkıda bulunur, veya onları etkisiz kılar.

• Anne-babalara güç vermek, gelişmelerin uzun dönemde sürmesine yardım eder.

Küçük çocuğun gelişiminde kalıcı iyileşmeler, asıl çocuğa bakan kişinin bilgi, tutum ve çocuk yetiştirme davranışlarında değişiklikler gerektirecektir, sadece çocuklara doğrudan hizmet sunan geçici programların sonucu olamaz. Tersine, çocuklara hizmet vermek, çocuğa bakan kişide aktif ve önleyici yaklaşım yerine, pasif ve rehabilite edici bir yaklaşımı pekiştirir. Anne-baba eğitimi, belirli bir program veya çocuk bakım merkezleri ortan kalksa bile, çocuğun ilk gelişiminde elde ettiklerini sürdürmesinde etkili olabilecek bir yol sunar.

 

Milli Eğitim Tarafından Yürütülen Programlar

Diğer Kuruluşlar Tarafından Yürütülen Programlar

AÇEV-Aile Eğitimleri